Een TDS-meter gebruiken om PFAS te meten: Feit of Fabel?

Bij de installatie van een nieuw reverse osmose (RO) systeem, zoals een inbouw direct flow apparaat, wordt vaak een TDS-meter gebruikt of weergegeven op het display. Velen denken dat deze meter direct de aanwezigheid van chemicaliën zoals PFAS kan uitsluiten. Maar klopt dat wel?

Wat meet een TDS-meter eigenlijk?

TDS staat voor Total Dissolved Solids (totaal aantal opgeloste vaste stoffen). Een TDS-meter berekent de elektrische geleidbaarheid van het water en geeft daarmee een indicatie van de hoeveelheid opgeloste mineralen en zouten (zoals calcium, magnesium en natrium). Kraanwater heeft vaak een TDS-waarde tussen de 100 en 300, terwijl osmosewater na filtratie vaak onder de 20 duikt.

De hardnekkige mythe: “0 TDS = Geen PFAS”

Een lage TDS-waarde bewijst dat het RO-membraan goed functioneert en effectief mineralen en grove zouten verwijdert. Het is echter een grote misvatting dat een TDS-meter PFAS kan detecteren. PFAS-moleculen (zowel lang, kort als ultrakort zoals TFA) beïnvloeden de elektrische geleidbaarheid van water nauwelijks. Een TDS-meter meet dus geen PFAS. Bovendien betekent een lage TDS-waarde niet automatisch dat het water microbiologisch veilig of 100% PFAS-vrij is.

Certificeringen en laboratoriumtests

Om zeker te zijn van PFAS-reductie, moet er gekeken worden naar specifieke testresultaten, niet naar de TDS-meter. Zo betekent een NSF/ANSI 58-certificering dat het model succesvol TDS reduceert, maar dat levert geen automatisch bewijs voor PFAS-reductie. Om claims te onderbouwen, vertrouwen fabrikanten op onafhankelijke SGS-tests (zoals aangetoond reducties voor lood, kwik, arseen, PFOA en PFOS in specifieke modellen). Laat je dus nooit leiden door absolute claims, maar door verifieerbare testrapporten.